Çağırma yüreğim; Bırak kalsın uzaklarında. Sen yine kahreden yalnızlığında boğul, Bir küçücük umudun ardına sığınma. Bırak kalsın, sen alıştın nasılsa bu sızıyla yaşamaya... Ağlama yüreğim; Ağlama! Varlığını doya doya yaşamadın ki; Yokluğu bu kadar koyuyor sana. Biz ne depremler yaşadık seninle, Ne enkazlar saklı derinliklerinde... Yeter yüreğim; Sus artık görmüyor, duymuyor seni. Ne demişler dinle; olmuyorsa zorlama orada bırak... Sorun ne sendedir; Ne de sevgini gösterme şeklinde! Bazıları kaldıramaz sevilmeyi... |
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder